Многія працы знаходзяцца ў запасніках галерэі, частку мы зможам даставіць для вас з майстэрняў мастакоў.

Па пытаннях арт-кансалтынгу і продажу карцін звяртайцеся, калі ласка:

Валянціна Кісялёва, vk@ygallery.by,

тел. +375 29 62 010 62,

Ганна Чыстасердава ac@ygallery.by,

тел. +375 29 64 000 94

І вы зможаце сабе гэта дазволіць! Паслухайце вялікую амерыканскую пісьменніцу Гертруду Стайн…

Размова Гертруды Стайн і Эрнэста Хемінгуэя

— Трэба купляць альбо адзенне, альбо карціны, — сказала яна. — Вось і ўсё. Ніхто, акрамя вельмі багатых людзей, не можа дазволіць сабе і тое, і другое. Не надавайце вялікага значэння адзенню, а галоўнае, не ганіцеся за модай, купляйце трывалыя і зручныя рэчы, і тады ў вас застануцца грошы на карціны.

— Але, нават калі я ніколі больш не буду купляць сабе адзенне, — запярэчыў я, — усё адно ў мяне не хопіць грошай, каб купіць тыя карціны Пікасо, якія мне падабаюцца.

— Так, для вас ён недаступны. Вам давядзецца купляць карціны людзей вашага ўзросту, аднаго з вамі вайсковага прызыву. Вы з імі пазнаёміцеся. Вы сустрэнеце іх у сваім квартале. Заўсёды ёсць добрыя, сур’ёзныя новыя мастакі.

З кнігі Эрнэста Хемінгуэя «Свята, якое заўсёды з табою»

Галерэя сучаснага мастацтва “Ў” і кампанія LIQUI MOLY прапанўюць Вашай увазе ўнікальную экспазіцыю пад назвай “Картина маслом”.

Наша выстава – гэта эксперымент, мэта якога – разгледзець, як традыцыйныя матэрыялы могуць стаць сродкамі пераасэнсавання твораў, якія знаходзяцца на перадавой лініі беларускага сучаснага мастацтва. Фатаграфія, відэа, інсталяцыя, арт-аб’екты і жывапіс алеем. Ці адбудзецца паміж імі дыялог. Наколькі яны далёкія адно ад аднаго? Ці могуць яны ўзаемадзейнічаць паміж сабой? Прапануем Вам паразважаць над гэтымі пытаннямі разам з намі.
У нашым праекце ўдзельнічаюць як вядомыя аўтары, так і маладыя мастакі. Сярод удзельнікаў — а іх больш за трыццаць — такія яскравыя асобы арт-поля як М. Гулін, А. Слабодчыкава, В. Брусінскі, Т. Сакалова, А. Лянкевіч, С. Кірушчанка, А. Некрашэвіч, З. Луцэвіч. Мы не толькі станем сведкамі найцікавейшых прэм’ер, але, магчыма, на нашых вачах адбудзецца нараджэнне новых зорак на мастацкай сцэне Беларусі.
У рамках праекта адбудзецца шэраг майстар-класаў, прафесійных дыскусій і лекцый.
Галерэя сучаснага мастацтва “Ў” далучаецца да ініцыятывы кампаніі LIQUI MOLY у пошуку і падтрымцы маладых талентаў. Вынік гэтага ўнікальнага супрацоўніцтва будзе цікавы як прадзвінутай моладзі, так і паважанай кансерватыўнай публіцы і, спадзяемся, стане адной з найяскравейшых падзей сярод мастацкіх праектаў восені.
Выстава пройдзе з 28 жніўня па 19 верасня 2010 года ў галерэі сучаснага мастацтва “Ў” Мінск, пр. Незалежнасці, 37А
www.ygallery.by

Нацыянальная бібліятэка Беларусі
Пасольства Францыі ў Рэспубліцы Беларусь

Беларусь і Францыя: фатаграфічныя “Паралелі”

Сілуэт спалучаецца з эмоцыяй, погляд знаходзіць сваё адлюстраванне, разбураючы бар’еры і стэрэатыпы. Аб’яднаныя пачуццём адлюстраванасці горада ў чалавеку і чалавека ў гарадской прасторы, французскі фатограф Цьеры Клеш і беларускія фатографы Вольга Лойка і Віктар Байкоўскі ствараюць новыя віртуальныя і фатаграфічныя паралелі.
Разбураючы і “рэаніміруючы” горад сваім фатаграфічным поглядам, яны адышлі ад яркіх турыстычных выяваў і глянцавых пейзажаў, каб знайсці сябе ў чорным і белым, пабачыць цень і святло, сувязь і хаатычнасць дэталяў, замкнёных у межах адной гарадской прасторы.
Але фатаграфія не ізаляваная. У розны час, у розных гарадах і краінах, фатографы з розным досведам і стылем трапляюць пад уплыў падобных эмоцый і ўражанняў. Так нараджаюцца паралелі. Спачатку віртуальныя – паміж архітэктурай і чалавекам, матэрыялам і душой, станам і эмоцыяй. Затым фатаграфічныя – у межах беларуска-французскага фотапраекта “Паралелі” – паміж гарадамі і культурамі, што і стала асновай сумеснай выставы трох аўтараў.
Адкрыццё фотавыставы “Паралелі” адбудзецца ў галерэі “Панарама” Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі 16 верасня 2010 года ў 17.00. На цырымонію адкрыцця запрошаныя: мастацтвазнаўца Яўген Шунейка, пісьменнік Навум Гальпяровіч, акцёрскі дуэт “Сігаль” (Мікіта Сідарэнка і Уладзімір Галак). У праграме – медыя-прэзентацыя “Водбліскі мараў” пра Парыж і Мінск ад Акселя Дзюкрэ. Вядучыя Юлія Новік і Віка Трэнас. Куратар Фёдар Ястраб.
Выстава праходзіць пры падтрымцы фоталабараторыі FotoMAX (www.fotomax.by) і дызайн-студыі Pix.by (www.pix.by).
Мэта праекта – аб’яднаць творчасць беларускіх і французскага фатографаў у межах адной канцэпцыі, паказаць адзінства вобразаў горада і гарадскога жыхара, які адначасова і блізкі агульнай урбаністычнай абстаноўцы, і адчужаны ад яе.
Гараджанін аддае гораду сваю сутнасць, зліваецца з ім і становіцца яго часткай, напаўняе сваімі перажываннямі і эмоцыямі гарадскую прастору. Ён пакідае свой след не толькі як стваральнік антрапагенных пейзажаў і архітэктурных збудаванняў, але і з’яўляецца неад’емнай часткай унутранага духоўнага зместу горада.
Фатограф здымае свае гісторыі, арганічна ўліваючыся ў рытм горада. Разам з тым ён імкнецца пераасэнсаваць іх суадносна са сваім светаглядам, праз успрыняцце навакольнага асяроддзя, пераадолець абмежаванні, закладзеныя ў геаметрычных формах гарадской архітэктуры. Ён стварае кампазіцыю ў межах адной выявы, асноўваючыся на ўжо вядомых элементах гарадской інфраструктуры, відазмяняе і трансфармуе вобраз і абрыс горада, паказваючы яго гледачу з боку, не бачнага для большасці, адкрываючы новае ў звычайных рэчах.
Праект далучае беларускае фотамастацтва да еўрапейскага кантэксту, можа быць асновай для новых сумесных праектаў і можа паспрыяць развіццю міжкультурных сувязяў.
Выстава працуе ў галерэі “Панарама” (Нацыянальная бібліятэка, пр. Незалежнасці, 116, 22-гі паверх) з 16 верасня па 6 кастрычніка 2010 г.
Тэл. галерэі 8017 2932955.

Даведка

Цьеры Клеш нарадзіўся ў 1965 годзе ў Брэтані, Францыя. Аўтар фотакніг «Deja vu» (з Філіпам Жэнада), «Imprimer le monde» (з Бернарам Шамбазам), а таксама падрыхтаванай да друку фотакнігі “Стамбул” (з Людавікам-Стэфанам Улісам) і рамана «La formation des nuages». Пачынаў свой творчы шлях як журналіст, у прыватнасці, кінакрытык часопіса «Cahiers du cinema», працаваў сцэнарыстам і выкладчыкам. Цяпер жыве ў Парыжы, актыўна ўдзельнічае ў выставах і фотапраектах, здзяйсняе фотавандроўкі па розных краінах (Марока, Гішпанія, Італія, ЗША, Сенегал, Мексіка, Партугалія, Турцыя, Кіпр, Балі, Кітай, Бельгія, Індыя).

Вольга Лойка нарадзілася ў 1978 годзе. З 1997 года працуе ў навуковай журналістыцы. Захапілася фатаграфіяй тры гады таму. Брала ўдзел у калектыўных фотавыставах, прызёр рэспубліканскіх фотаконкурсаў, у 2010 годзе – персанальная фотавыстава ў НФК “Мінск”, удзельнік медыя-праекта “Q.E.D”

Віктар Байкоўскі нарадзіўся ў 1967 годзе. Фатаграфаваць пачаў яшчэ ў дзяцінстве, але больш сур’ёзнае разуменне і ўспрыняцце фотамастацтва з’явілася нашмат пазней. Жыве і працуе ў Брэсце. Па спецыяльнасці праграміст. Удзельнік калектыўных фотавыставаў, прызёр рэспубліканскіх і міжнародных фотаконкурсаў.

Кантакты:

Аўтар праекта Юлія Новік
+375 29 5627427,
+375 29 3497398.
e-mail: novik.julia@gmail.com

http://julienovik.unblog.fr/

Менеджэр праекта Віка Трэнас
+375 29 5607793,
+375 29 1354495,
e-mail: trenas007@gmail.com

http://vika-trenas.livejournal.com/

opening hours: working days from 10 am to 6 pm
portfolio: http://www.anzenbergergallery.com/en/article/1172.html
book: http://www.anzenbergergallery.com/en/article/1131.html

Glance into no man’s land – About the work of the photographer Andrei Liankevich

There are hardly any photographers who have the ability, and the talent, to show today’s Belarus truly and free from any clichés, but still include all its historical and cultural disruption, its political apathy and difficulty, and – on the other hand – its will to change, its lurching vitality, its untamed cheeriness and screaming easiness. The young Belarusian photographer Andrei Liankevich succeeds in all of that.
He is the analyst of the creeping and hidden change that leaves the old Belarus behind – and opens the door to a new one. Through his photos you can roam and discover Belarus, the country in the east, still unknown. A country that up to now has gained inglorious fame – as a symbol of hopelessness and catastrophes. With the help of his photos we learn how to really understand today’s Belarus: Take a look at the picture and discover a piece of the country’s soul. This is why his photos should not be shown only in famous newspapers and magazines, but also in museums and exhibitions. He must be discovered and he will be discovered. Considering the relative youth of Liankevich he has already developed an immense artistic voice that distinguishes him as one of the grand photographers of his country.

We are looking forward to see you!

Regina Maria Anzenberger
ANZENBERGERGALLERY
Zeinlhofergasse 7
1050 Vienna, Austria.
Tel. 43-1-587 82 51
Fax 43-1-587 90 07
gallery@anzenberger.com

http://www.anzenbergergallery.com

Mette Aarre, Bengt Adlers, Mats B, Beck & Jung, Ola Billgren, Conny Blom, Pierre Brassau, Magnus Bärtås, Rolf Börjlind, Juan Castillo, Åsa Cederqvist, Kajsa Dahlberg, Erik Dietman, Alessandra Di Pisa, Andjeas Ejiksson, Leif Elggren, Leif Eriksson, Öjvind Fahlström, Juan Pedro Fabra Guemberena, Dan Fröberg, Jörgen Gassilewski, Andreas Gedin, Sten Hanson, Karin Hasselberg, Carl Michael von Hausswolff, Gustav Hillbom, Åke Hodell, Karl Holmqvist, Susanne Högberg, Sture Johannesson, Mathias Josefson, Robert Jäppinen, Bengt af Klintberg, Beth Laurin, Thomas Liljenberg, Maria Lindberg, Anna Lundh, LG Lundberg, Björn Lövin, Carl Magnus, Jonas (J) Magnusson and Cecilia Grönberg, J O Mallander, Sven Malvin, Annelie Nilsson, Ulf Karl Olov Nilsson, Jesper Norda, Magdalena Nordin and Ulrika Westergren, Max Ockborn, Peter Ortman, Erik Pauser, Juan Carlos Peirone, Lina Persson, Berndt Petterson, Carl Fredrik Reuterswärd, Roger von Reybekiel, Bengt Rooke, Kjartan Slettemark, Vassil Simittchiev, Johan Strandahl, Annika Ström, Carl-Erik Ström, Jan Svenungsson, Pär Thörn, Lars Vilks, Grant Watkins, Ulla West, Elin Wikström, Dan Wolgers, and more.

Curators: Martin Schibli & Bengt Olof Johansson

Assisting Curator: Oscar Guermouche

Coordinator: Malin Nilsson

The exhibition Swedish Conceptual Art examines the role of conceptual art in the history of art in Sweden. What has it meant? Where does it stand today? Is there even anything that could be considered “Swedish conceptual art”?

The first Swedish examples that may be categorized as conceptual art appeared as early as the 1950s and early 60s in the work of Carl Fredrik Reutersvärd and Erik Dietman. However, conceptual art did not play a prominent role in the Swedish art scene, but existed more or less as an underground movement. It is noteworthy that conceptual art was not spread by the country’s art institutions, but rather through the efforts of individual artists and ever-changing groups of artists striving to generate interest in their work. Publishers such as Bo Cavefors and Kalejdoskop played an important role in its spread by publishing and distributing artists’ books, sound works, and articles about conceptual art. Indirectly this contributed to the concentration of conceptual art to islands of growing interest, including Skåne County, where the Galleri S:t Petri in Lund, for example, introduced a series of significant artists to the Swedish public.

Our idea is for this exhibition to serve as an introduction to Swedish conceptual art. It may be seen in part as a contribution to the continuing discussion of conceptual art’s importance to the history of art in Sweden. A number of questions will be addressed: What is conceptual art? Must a work be generated exclusively by a concept or idea for it to be considered conceptual? To what extent is conceptual art based on writing and language? What is the relationship between conceptual art and the Fluxus movement? Was conceptual art in Sweden related to that of other countries? The exhibition includes references that may be traced to a variety of foreign sources, including Robert Filou in France, Joseph Beuys in Germany, and John Cage and Joseph Kosuth in the United States. There are also connections with South American conceptual art. Some of the works are definitely humorous, while others are more philosophically intricate. Some artists are conceptual purists whose subjects are ideas as it were in isolation, while others’ works admit of outside influences and references.

For the most part the exhibition consists of works on loan from individual artists, private collectors, and museums, but it also includes some pieces from Kalmar konstmuseum’s own collection. Over sixty artists are represented in the exhibition, with works dating from the 1950s to the present. There has not been room for all of the artists who would belong in a historical exposition of conceptual art, and a few have declined to participate in the exhibition. Neither has it been possible to give an authoritative presentation of each and every artist. Due to the limitations of gallery space, some pieces that deserve to be included have not been. Rather than attempting to present a complete historical description, our hope is to be able to illuminate one thread in the history of Swedish art. In many ways, this exhibition may be seen as a work in progress. That work will continue even after the opening, with more to come during the course of the exhibition, including lectures and performances, and there will be an exhibition catalogue.

SCHEDULE

Saturday, September 4

2:00 PM Curator Martin Schibli officially opens the exhibition.

3:00 PM Conversations with several of the contributing artists.

Sunday, September 19

2:00 PM Coordinator Malin Nilsson speaks about the importance of book publishers to conceptual art.

Sunday, October 17

2:00 PM Artist Oscar Guermouche looks at the exhibition from the point of view of his own role as an artist.

Sunday, October 24

2:00 PM Curator Martin Schibli presents the exhibition.

Sunday, November 14

2:00 PM Curator Martin Schibli presents the exhibition.

For further information, please visit www.kalmarkonstmuseum.se or contact:

Martin Schibli, Curator: martin.schibli@kalmakonstmuseum.se, + 46 (0) 480 426288

Oscar Guermouche, Assisting Curator: Oscar.gourmouche@gmail.com, + 46 (0) 730 422645

Malin Nilsson, Coordinator: malsson@hotmail.com, + 46 (0) 705229572

Press photos may be downloaded from the museum website or by contacting Britt Söderberg:

britt.soderberg@kalmarkonstmuseum.se

Opening at Kalmar konstmuseum

MAFIYA – Kalle Brolin

4 sep – 10 oct 2010

Kalmar konstmuseum is proud to present Kalle Brolin´s video installation MAFIYA. The video installation is based on the artists encounter with a sub-section of the Russian mafiya, comprised of a group of deaf and mute people who had made the train stations and local railway lines in Moscow into their own territory.

The imagined film has been split up into its’ component parts, consisting of filmed actors, footage of locations, sounds, and subtitles. Actors are playing both themselves and a character at the same time. The locations are geographically and esthetically distant but economically linked to Moscow. The subtitles for the conversation of the hand signing actors are comprised of quotes taken from various criminal manifestoes. The sound for the installation is trashy Russian pop played from the loudspeakers of a railway station, occasionally interrupted by a voice announcing train arrivals and departures at various platforms. Also included in the installation is a wall sign in stainless steel, and some drawings with a map of the territory and with the facade of the station.

The locations used for the film are found in two areas of Istanbul with Russian influence. One of these areas is Laleli, where Russian women come as suitcase traders to buy up cheap clothes, which are then smuggled into and sold at outdoor markets in Russia. Signs in the area are written in Russian, and young Russian-speaking men from Moldavia are hired as doormen for retailers and small scale freight companies. The other area is Karaköy, where three Russian orthodox churches have been built on the roofs of apartment buildings, to be kept out of sight during the reign of former governments which were heavily secularised. This is where Russian women working illegally in Istanbul, in private health and child care, come to meet during weekends. Russian words painted directly on the walls of the apartment buildings lead them up the stairs to the church on the roof.

Recorded 2009 during the artist’s residency at the IASPIS studio at Platform Garantì in Istanbul.

Kalle Brolin works with video installations, photo, posters and film music. During 2010 he participated in the Bucharest Biennale and during the fall he participates in the Liverpool biennale.

Curator: Martin Schibli

Curatorial assistant: Malin Nilsson

For more information contact

Curatorial assistant Malin Nilsson, malsson@hotmail.com, 070 522 95 72

C 5 по 12 сентября 2010 года в Киеве состоится мультидисциплинарный некоммерческий международный фестиваль современного искусства ГОГОЛЬFEST

Фестиваль пройдет на территории киностудии им. Довженко и объединит современные визуальные, пластические и аудиовизуальные искусства, музыку, театр, современный танец, литературу, кино, а также представит масштабную образовательную программу.

Визуальная программа ГОГОЛЬFEST-2010, которую в этом году курирует Катя Бочавар, включает site specific инсталляции, видеоарт, перформансы, саунд-арт, детскую студию, лекции и мастер-классы.

Характерной чертой визуальной программы этого года станут отдельные кураторские проекты, представленные на фестивале в сотрудничестве с международными культурными организациями, такими как Московский музей современного искусства, Музей современного искусства PERMM (Пермь), Мультимедийный комплекс актуальных искусств (Москва), PinchukArtCentre (Киев) и другими.

OpenSpace.ru

В его основной конкурс попала лента Алексея Федорченко «Овсянки», а в жюри входит Ингеборга Дапкунайте.

Кроме того, во вторую по значимости программу фестиваля, «Горизонты», попали «Слабый Рот Фронт» Виктора Алимпиева, «Воодушевление» (Inspiration) Галины Мызниковой и Сергея Проворова, выступающих как дуэт «Провмыза», и «Бриллианты» Рустама Хамдамова с Ренатой Литвиновой и солисткой Мариинки Дианой Вишневой.
В основной конкурс фестиваля входит 23 фильма, в том числе «Где-то» (Somewhere) Софии Копполы, «Три» (Drei) Тома Тыквера, «Ваза» (Potiche) Франсуа Озона, «Черная Венера» (Venus noir) Абделя Кешиша, «13 убийц» (13 assassins) Такаши Миике, «Норвежский лес» (Norwegian Wood) Чан Ань Хуна.

Фильмом открытия стал «Черный лебедь» Даррена Аронофски, а закрытия — «Буря» (The Tempest) Джули Теймор. Обе ленты также участвуют в основном конкурсе фестиваля.

67-й Венецианский кинофестиваль, жюри которого возглавляет Квентин Тарантино, продлится до 11 сентября

OpenSpace.ru

Биеннале посвящена архитектурным вопросам (а не проблемам инвестиций в недвижимость), однако имеет высокий интерес среди архитектурно строительного бизнеса. Основная причина пристального внимания девелоперов к выставке в том, что именно здесь определяются все актуальные тенденции в архитектуре на ближайшие два года.

Архитектурная биеннале, как правило, длится три месяца – с сентября по ноябрь.

Венецианская архитектурная биеннале является местом показа творчества мировых архитектурных звезд, а иногда и рождения таких звезд. Постоянными ее участниками стали Норман Фостер, Заха Хадид, Жан Нувель, Даниэль Либескинд, Одиль Дек, Ренцо Пьяно, Ричард Роджерс, Том Мейн, Ханни Рашид, Тойо Ито, Пьер де Мерон, Жак Херцог, Эрик Мосс, Рем Колхас и др.

Кураторами биеннале обычно назначаются или известные архитекторы (Витторио Греготти – 1980, 1984; Альдо Росси – 1986, 1988, 1990; Ханс Холляйн – 1996; Массимилиано Фуксас – 2000), или не менее известные критики (Паоло Портогези – 1992, Дейан Суджик – 2002, Аарон Бецки – 2008), или ученые урбанисты (Ричард Бардетт – Лондонская школа экономики, 2006).

Выставка делится на две части. Одна, старейшая, – это национальные павильоны, которые в основном построены в первой половине ХХ века. Вторая, появившаяся в 1998 году, – международная «сборная» выставка в старом Арсенале.

Национальный павильон на Биеннале – это наиболее престижная представительская площадка государства и его культуры, экономики.

Среди национальных павильонов российский принадлежит к группе старейших, построенных до Первой мировой войны. Одновременно с ним были построены павильоны Германии, Франции, Англии, Австрии (теперь – Венгрии) и США. Они сформировали главную аллею биеннале в садах Джардини.

Россия запросила разрешение у Венецианских властей на получение территории под русский павильон в 1909 году. Проект российского павильона был создан архитектором Алексеем Щусевым в 1914 году. Проект выполнен Щусевым в «псевдорусском» стиле, характерном для русской архитектуры конца ХIX – начала XX века. Павильон является собственностью России и признан памятником отечественного зодчества.

Главный приз архитектурной биеннале в Венеции – «Золотой лев».

В 2000 году Россия была удостоена «Золотого льва» «за лучшую архитектурную фотографию» (автор – архитектор Илья Уткин, куратор экспозиции – Григорий Ревзин).

XII Архитектурная биеннале пройдет в Венеции с 29 августа по 21 ноября 2010 года.

Выставку возглавит японский архитектор Кадзуо Седзима (Kazuyo Sejima), первая в истории смотра женщина, выбранная на роль главного куратора. Тема биеннале «Люди встречаются в архитектуре».

В жюри, которое будет оценивать проекты, вошли историки архитектуры Беатрис Коломина (Испания) и Франческо даль Ко (Италия), куратор и критик, издатель журнала Domus Джозеф Грима (Италия), архитектор Арата Исозаки (Япония), независимый куратор Мориц Кюнг (Швейцария), архитектор, обладатель Притцкеровской премии Жан Нувель (Франция) и создатель фильмов, писатель, композитор Трин Т. Мин ха (Вьетнам).

Интернациональное жюри выберет и наградит «Золотыми львами» лучшую национальную экспозицию и лучший проект в интернациональной экспозиции, а также вручит «Серебряного льва» лучшему молодому архитектору».

Уже известно, что «Золотого льва» за вклад архитектуру получит голландский архитектор Рем Колхас.

Россия представит на биеннале проект «Фабрика Россия», связанный с идеей реконструкции промышленных предприятий в малых городах и приспособлении их под новые нужды.

www.rian.ru

Танцоры – тэатр танца “Каракулі” (Мінск):
Вольга Лабоўкіна
Сяргей Паяркаў
Вольга Шапавалава
Аляксандра Грахоўская
Аляксей Матышаў
Вераніка Бароўская-Мішчанка
Яўген Іваноў

Музыка:
“Drum Ecstasy” (www.drumecstasy.com)
“Porte Moné”
“Trakattack”

“Незададзеныя пытанні застаюцца без адказу. Нерашучасць паглынаецца выклікам сюжэта. Задавальненне ад кожнага зробленага кроку сціраецца вар`яцтвам альбо няяснасцю лёсу. Надыходзіць момант, калі адсутнасць руху яшчэ больш немагчымая, чым сам рух. І вада пачынае цячы ўгару». («Брама з слановай косці». Маргарэт Дрэбэл)

“Там, дзе вада цячэ ўгару” – перфоманс, створаны з выкарыстаннем шэрагу мастацкіх прыёмаў і структур з мэтай даследваць феномен “групы” падчас танцавальнага прадстаўлення.
У працэсе яго падрыхтоўкі прымаліся, змяняліся і адкідваліся розныя ідэі, стурктуры і філасофіі. І сам працэс прасякнуты напамінкам пра гэтыя ідэі, цікавасць да якіх прысутнічае пастаянна.
Танцоры разыходзяцца, сыходзяцца і мінаюць адзін аднаго групамі, а таксама па адным, па двое і па трое. У розных частках твора яны аб’ядноўваюцца, зліваюцца і фармуюць разнастайныя ўзаемасувязі.

2. “Але я не…”
Харэаграфія – Бено Ворхама (Швецыя)

“Але я не…”– назва новага танцавальна -тэатральнага праекта Бено Ворхама, над якім ен працаваў разам з групай маладых акцёраў і танцораў з Гродна.
Сродкамі імправізацыі, гульні і заданняў ствараецца фізічнае прадстаўленне, якое расказвае пра адметнасць групы ў параўнанні з індывідуумам, пра тое, што такое быць іншым.

Інфармацыя пра харэографаў
Сібрыг Доктэр вызначае сябе як пастаноўшчыцу танца, аднак апошні час яна цікавіцца і іншымі мастацкімі сродкамі, такімі як інсталяцыя і фільм. Як у працэсе стварэння танца, так і падчас яго прадстаўлення ў розных кантэкстах, яна працуе ў тэхніцы імгненнай кампазіцыі. Яна навучалася танцу ў сямідзесятых гадах у Ротэрдаме (Галандыя), Лондане і Нью-Йорку. Сюбрыг не толькі выступае ў пастаноўках іншых харэографаў, але і стварае свае ўласныя праекты. Як выкладчык і танцорка яна працавала ў краінах Балтыі, Скандынавіі, а таксама ў Малдове, Балгарыі, Расіі і Вялікабрытаніі.

Бено Ворхам – танцор-імправізатар, харэограф і настаўнік з Галандыі, які жыве ў Стакгольме з 1995 года. Пасля заканчэння ў 1995 годзе Школы новага танца ў Амстэрдаме ён працаваў у многіх краінах як незалежны танцор, так і ў супрацоўніцтве з іншымі. Быў сябрам грэчаскай танцавальна-тэатральнай трупы “Няправільны рух” (1993 – 2007), а таксама выступаў у якасці танцора і акцёра ў Гарадскім тэатры Стакгольма (2005-2007). У 1997 годзе заснаваў LAVA- Dansproduktion.
За сваю арыгінальную манеру выкладання і выканання ён заваяваў адметную рэпутацыю. Пры выкладанні ён факусуецца пераважна на Імправізацыі і кантактнай Імправізацыі.

Інфармацыя пра тэатр танца “Каракулі”(Минск)
Жыццё боло б значна ярчэйшым, калі б мы глядзелі на яго вачыма дзяцей. Дзіцячыя каракулі заўсёды эмацыйна насычаныя і спантанныя.
Тэатр танца «Каракулі» быў створаны ў 2008 годзе. Першы “выхад у свет” (удзел у міжднародным фестывалі сучаснай харэаграфіі 2009 у Віцебску) можна назваць паспяховым: спектакль «Вяселейка» стаў лаўрэатам прэміі ў намінацыі «Артыстызм», а спектакль «Гісторыя чырвонага шаліка» быў паказаны ў гасцявой праграме на адкрыцці фестивалю.
Танцэвальныя постаноўкі театра танца «Каракулі» – гэта харэаграфічныя замалёўкі, часам без ярка адлюстраванай сюжэтнай лініі; спектаклі-настроі, дзе танец пераплятаецця з імправізацыяй, крэатыўным рухам і перфамансам.
Танцоры імкнуццв пазнаць сябе ў часе, прасторы і соцыуме, углядаюцца ў сучаснасць і бачаць у ёй мастацтва, заўважаюць прыгажосць несумяшчальнага.