Выставы ў бары
Люты 10, 2016 - Люты 29, 2016

Персанальны праект Кірыла Калбаснікава “Кахай”

[for English version scroll down]

10 — 29 лютага

Ўбар

Персанальны праект Кірыла Калбаснікава “Кахай” у якім спалучаецца паэзія і мастацтва.

Прыходзьце слухаць вершы ў выкананні аўтара і кахайце адзін аднаго.

Выстава з’яўляецца творчым дэбютам мінскага паэта Кірыла Калбаснікава.

Ён — работнік культуры: арганізоўвае вечарыны UNISEX, накіраваныя на скасаванне дыскрымінацыі ў грамадстве, з’яўляецца праект-мэнеджарам адукацыйна-выставачнага фестываля Artes Liberales і выставаў “Усё, што цвёрдае, растае ў паветры” і “Ралан Барт. Ключавыя словы”, аўтар відэа-роліка “Gay couple walk in Minsk. Social experiment”, зняўся ў фільме Мікіты Лаўрэцкага “Амерыкан бой”, распрацоўвае ўэб-сайты і дызайн, здымае відэа, займаецца ў студыі Фортынбрас і працуе ў галерэі Ў.

Кахай

Тэма кахання і рамантычных адносін з’яўляецца дамінуючай у шматлікіх культурах свету (калі не ва ўсіх). І катарсісам гэтага феномена прызваны быць “Дзень усіх закаханых” — 14 лютага: у кавярнях забраніраваныя столікі, гандляры кветкамі ўжо падрыхтаваліся да трохдзённага марафону, кітайскія арома-свечкі і ружовыя паштоўкі з сардэчкамі акуратна раскладзеныя на паліцах нават тых крамаў, якія гандлююць аўтазапчасткамі.

Каханне — з’ява універсальная: розныя сістэмы выкарыстоўваюць яго адпаведна ўласным патрэбам. Капіталізм ператварае закаханых у аб’екты ўласнасці, патрыярхат замацоўвае гвалт, рэлігія надае ўсяму гэтаму трансцэндэнты сэнс. Уладны дыскурс пазбаўляе індывіда здольнасці самастойна выбіраць, прыслухоўвацца да пачуццяў, прымаць і аддаваць сябе з усімі недахопамі і станоўчымі якасцямі.

Але каханне не пра гэта.

У большай ступені каханне — з’ява асабістая. Кожны чалавек перажывае сваё, асаблівае, інтымнае і непаўторнае. Аднак гэта не замінае існаваць стэрэатыпам і агульным уяўленням пра каханне: першае каханне дорыць эйфарыю небывалага моцу, першы пацалунак накрывае з галавой так, што хочацца заставацца ў акіяніе пяшчоты вечна, першы сэксуальны досвед (калі ён пераплятаецца з каханнем) раскрывае неверагодныя здольнасці нашага цела і розуму насалоджвацца блізасцю і даверам да бліжняга. І гэта ўсё — не абавязкова праўда. Каханне бывае розным і перажываецца па-рознаму. Таму не варта параўноўваць. Маё каханне — гэта барацьба са страхамі і стэрэатыпамі, гэта рэфлексія над падзеямі ў рэжыме 24/7. Гэта часцей за ўсё няўдача. Гэта рай на зямлі і пекла пасля. Гэта пошук невядомага. Латэрэя з удзелам 7,4 мілліярдаў гульцоў.

Гэта дэкларацыя веры ў чалавека.

_____________________________

10th — 29th of February,

The project by Kiryl Kalbasnikau“Kachaj” (“Love”), in which poetry and art are united, will be opened on the platform of YBar. Come and listen to the poems during author’s performance and love each other.

The exhibition appears to be an art debut of minsk’s poet Kiryl Kalbasnikau.

He is a cultural worker: organiser of UNISEX parties, which are aimed to decrease the level of discrimination in society, project-manager of art and education festival Artes Liberales and exhibitions “Everything that is solid melts into air” and “Roland Barthes. Keywords”, author of video “Gay couple walk in Minsk. Social experiment, actor in Mikita Laurecki’s movie “American boy”, developer of web-sites and designer, student in Fortibras studio and worker at Y gallery.

Love

The topic of love and romantic relationships is dominant in countless world cultures (if not in all). And the catharsis of that phenomenon is called — “The day of all lovers” — the 14th of February. Tables in cafes and restaurants are being booked, flower sellers are ready for a three day marathon, chinese aroma candles and pink postcards with heart shapes are carefully merchandised on the shelves even of those shops, which are selling car parts.

Love is universal; different systems use it relatively for their own needs. Capitalism turns lovers into the objects of property, patriarchy strengthens the violence, religion adds to all of that a transcendent meaning. The discourse of power denies individual ability to choose independently, to listen to feelings, to accept another person and to present yourself with all the imperfectness and positive qualities.

But love is not about that. To a greater extent love is a personal event. Everyone experiences its own, special, intimate and unique. But that doesn’t stop the existence of stereotypes and generalisations about love: the first love presents euphoria of an incredible strength, the first kiss covers your head so much, that you want to stay in the ocean of fondness forever, the first sexual experience (if it interlaces with love) opens prodigious capabilities of our body and mind to delight the closeness and confidence to the other person. And all that — is not necessarily the truth. Love can be different and lived through in many other ways. That’s why it shouldn’t be compared. My love is the fight with fears and stereotypes, the reflection about events in 24/7 regime. It is most often the failure. It is the heaven on Earth and hell afterwards. It is the search of unknown. A lottery with 7.4 billion players.

It is the declaration of a faith in humanity.